Category: Geen categorie

We’re so embarrassed

Omdat mijn kantoor zich pal in hartje Antwerpen bevindt, loop ik bijna elke dag toeristen tegen het lijf… Als ze met een stadsplan of smartphone in de hand de weg aan het zoeken zijn of een selfie willen nemen, bied ik vaak haast vanzelf een helpende hand. Uit fierheid voor mijn stad. En soms volgt er dan ook een kort babbeltje… 

Zoals gisteren met een koppel uit Derbyshire dat nog aan het nagenieten was van het Neil Young-concert een dag voordien in het Sportpaleis. Ze vroegen de weg naar “the brewery” en dus legde ik ze met veel plezier uit hoe ze bij de De Koninck-site op de hoek van de Mechelsesteenweg en de Boomgaardstraat moesten geraken. Ik kreeg spontaan een hand, inclusief een “that’s very kind of you” en voor ik het wist vroeg ik wat ze van de brexit dachten waarop ze zich uitputten in excuses.

“We feel so embarassed about that and about Johnson”, klonk de reactie. Een klein verhaal over de grote politiek in plaats van het zoveelste opinie-artikel in de krant…. “Embarrassed”, dat is ook hoe veel gewone Britten zich voelen.

The postman only rings twice

Heb je de film met Jack Nicholson en Jessica Lange uit 1981 gezien? Dan zal je weten dat het eigenlijk “The postman always rings twice” moet zijn en herinner je je ongetwijfeld meteen de scène op de keukentafel. Dit terzijde. Bij bpost hebben ze al lang geen tijd meer om twee keer aan te bellen. Integendeel, vanaf maart volgend jaar bezorgen ze niet-dringende brieven nog maar twee keer per week. De tijd dat de postbode én in de voormiddag én in de namiddag langskwam dateert van tientallen jaren geleden. Ergens te begrijpen, maar toch ook een beetje jammer. Want vaak zijn die niet dringende brieven de interessantste, de leukste, of de minst vervelende.  

Een handgeschreven, en door de postbode afgeleverde brief vinden tussen facturen en reclamefolders. Hoe vaak maak je dat nog mee? Met een vulpen een boodschap op papier zetten. Voor een pak veelgebruikers van social media lijkt het – net als het dagelijks bezorgen van post – een anachronisme in het kwadraat.Toch zijn er momenten dat je misschien voor één keer de Twitters, de LinkedIns en de Facebooken aan de kant laat. Condoleren, iemand geluk wensen of een welgemeende schouderklop geven.. Het is niet alleen veel directer als je dat niet met de rest van de wereld deelt. Bij de ontvanger geeft een handgeschreven boodschap, inclusief postzegel én een mooie envelop,  het signaal dat je de tijd hebt genomen om even stil te staan bij je boodschap. De social media moeten zeker niet op het schavot.  Geef de postbezorgers wat meer werk, en schrijf af en toe nog een keertje lekker zelf met pen en papier. Soms een keertje ouderwets kan zeker geen kwaad! Integendeel: het valt des te meer op.

 

Jijen en jouen tot je uitgejouwd raakt

De medewerkers van de stad Gent krijgen de richtlijn om in officiële communicatie naar de burgers over te schakelen van de u- naar de jij-vorm. Er wordt geargumenteerd dat die beleefdheidsvorm te afstandelijk zou zijn en niet meer zou passen in een frissere huisstijl. Als een overheid ongevraagd begint te jijen en te jouen, respecteert ze haar burgers dan nog wel voldoende?

Misschien riskeert ze wel dat diegene tot wie ze zich richt op zijn beurt terug begint te jijen en te jouen. Dat kleine beetje formele afstand, dat aangeeft dat een overheid zakelijke en correcte dienstverlening waarborgt, valt weg.

Een ambtenaar is er niet om informeel en familiair te zijn maar om op een klantvriendelijke en servicegerichte manier de mensen verder te helpen. Een functionaris mag zoveel jijen en jouen als hij wil… Het zal de burger worst wezen of hij op een zogenaamde frissere of familiairdere toon wordt benaderd. Het belangrijkste is dat de ambtenaar in functie levert wat van hem verwacht wordt. Snel, duidelijk en pro-actief advies en service.

Oplossingsgericht meedenken met de burger die zich aan het loket of zijn dienst aanmeldt met een vraag of probleem. Informeren op een ondubbelzinnige wijze die geen ruimte laat voor interpretatie, waarbij de burger er haast automatisch van uitgaat dat de man/vrouw in functie met kennis van zaken spreekt. De service en de dienstverlening, die zijn het allerbelangrijkste. Je mag als overheid nog zoveel jijen en jouen als je wil… De burger, die uiteindelijk een klant is van de overheid, wil vooral vakkundig en verstaanbaar geholpen worden. Als dat gebeurt is die burger/klant de eerste om hier enthousiast over te zijn. Gebeurt dit niet, dan zou van al dat jijen en jouen wel eens uitjouwen kunnen komen. En nu gij weer!

Moet taal nu echt kleur- , geur- en smaakloos ?

De Nederlandse openbare omroep NOS zal het woord ‘blank’ nauwelijks nog gebruiken. In plaats daarvan kiest het voor de term ‘wit’. “Blank roept associaties op met rein en schoon, en zwart is dat dan blijkbaar niet”, stelt NOS-hoofdredacteur Marcel Gelauff in een mededeling. 

Vanwege een tere huid verschoot ik een klein beetje van kleur toen ik het in de krant las. De vrije associatie die de hoofdredacteur maakt laat ik in elk geval geheel voor zijn rekening. Ik verslikte me in mijn zwarte koffie zonder melk bij zoveel krampachtigheid. Zit er nu echt iemand te wachten op een dergelijke taalpolitie die dit soort “newspeak” introduceert? Het doet inderdaad denken aan deze door George Orwell geintroduceerde term. Orwell omschrijft newspeak in zijn roman “1948” als een taal die wordt gecreëerd en gecontroleerd door de totalitaire staat als een instrument om de vrijheid te beperken van gedachten en concepten.

Als blanke zou ik namelijk graag zelf nog willen bepalen hoe ik genoemd word. Ik ben nu eenmaal blank en niet wit zonder meer en zal mijn vrienden met een andere huidskleur ook omschrijven zoals zij dat het liefst hebben. In de zomer ben ik bijvoorbeeld iets meer gebroken wit terwijl in de winter de term bleekscheet waarschijnlijk iets dichter bij de waarheid zal aanleunen. Maar laten we het in de officiële communicatie op “blank” houden, op één lettertje na niet meer of niet minder dan het Franse woord voor wit.

De kans dat de NOS met deze beslissing met zijn opgeheven vingertje tussen de deur blijft steken is niet gering. En de kans dat de Nederlandse openbare omroep hiermee net het tegenovergestelde bereikt van wat ze voor ogen had, is zeer reëel. Namelijk dat mensen uit pure balorigheid misschien nog iets uitdrukkelijker gewoon het woord “blank” blijven gebruiken zoals ze dat altijd gewend waren en zich niets laten dicteren door een zogenaamd alwetende hoofdredacteur. De brave man heeft alvast geen rugdekking van mensen die van zeer nabij met taal begaan zijn. Slechts 9 procent van de lezers van het Genootschap Onze Taal vond om wat voor reden dan ook de term blank niet correct. De vraag is of een openbare omroep zoals de NOS zich in haar manier van berichtgeven hierdoor moet laten leiden. Het is haar opdracht te berichten over wat er in binnen- en buitenland gebeurt, maar het is niet haar taak om voor te schrijven wat de taalgebruikers moeten denken en een woord als blank, om mensen met een bleke huidskleur aan te duiden, verdacht te maken. Het zou taal geur- kleur- en smaakloos maken, mocht je deze newspeak van bovenaf kunnen opleggen. Het zou ook nogal erg zwart-wit zijn….

Schrijven met een vulpen in tijden van social media

Met een vulpen een boodschap op papier zetten. Voor een pak veelgebruikers van social media lijkt het een anachronisme in het kwadraat.

Toch zijn er momenten dat ook ik de Twitters, de LinkedIns en de Facebooken aan de kant laat. Condoleren, iemand geluk wensen of een welgemeende schouderklop geven.. Het is niet alleen veel directer als je dat niet met de rest van de wereld deelt. Bij de ontvanger geven ze bovendien het signaal dat je de tijd hebt genomen om even stil te staan bij je boodschap. Een handgeschreven, en door de postbode afgeleverde brief vinden tussen facturen en reclamefolders. Hoe vaak maak je dat nog mee? De social media moeten zeker niet op het schavot. Ik ben wel de laatste om dat te beweren. Maar soms een keertje lekker ouderwets kan zeker geen kwaad!

Vakantie! De stekker uit social media?

Waar is de tijd dat je op vakantie volledig weg was van de wereld? Gedeconnecteerd van tijd en ruimte…. Als je nog enig nieuws wilde uit je thuisland had je dat in krantenvorm ten vroegste ergens in de namiddag aan een krantenkiosk in Saint-Paul-de-Vence of in Pamplona.

Je kon in het zonnetje bij de pastis of bij de tinto de verano lezen over het goud dat Fredje Deburghgraeve haalde in Atlanta of zelfs over de gruwelijke augustusmaand van 1996 waarin Dutroux een hoofdrol speelde.

Waar je in 2017 ook met vakantie bent, met één klik op de knop van je smartphone of tablet ben je terug thuis. Of althans, bij het nieuws van thuis: het zogenaamde persnieuws en de kleine nieuwtjes van vrienden en familie. Internet en social media zorgen ervoor dat je geconnecteerd blijft met het thuisfront en het nieuws dat daarbij hoort. Het mag dan wel wireless gebeuren je hangt altijd nog met een touwtje vast aan wat en wie je tijdelijk even achterliet.

Zeker als je de Twitters, de Facebooks, de Instagrams en de LinkedIns van deze wereld ook professioneel veel gebruikt is het nog moeilijker om je hoofd “vacant” te maken. Je hoofd leegmaken: dat is wat vakantie zou moeten zijn… Een beetje letterlijk zelfs. Als fervent gebruiker, ja zelfs pleitbezorger van social media ga ik dus even proberen écht met vakantie te gaan. Tot binnen een weekje of twee dus. Misschien vertel ik dan wel waar ik heb uitgehangen…

Hebben nieuwjaarswensen per mail wel zin?

Mijn mailbox puilt net als die van jou uit met beste wensen en goede vooruitzichten… Maar geef toe. Meestal lees je niet verder en bevindt de delete-knop zich onmiddellijk binnen handbereik.

De vraag is dus maar of het veel zin heeft om kerst- en andere boodschappen mailgewijs naar al je contacten te sturen…. Want dat is wat gebeurt. Men stuurt dezelfde standaardboodschap naar een heel adressenboek. En wie een beetje moeite doet, zal er via een eenvoudig programmaatje voor zorgen dat de bestemmeling wordt aangesproken met “Beste Jan” of “Beste Els”.  Maar Jan en Els weten natuurlijk ook wel dat dezelfde boodschap eigenlijk onpersoonlijk is en niet meer tijd in beslag neemt dan een druk op de verzendknop.

OK, ook ik ben een “heavy mailer” en een fervent gebruiker van social media, maar elk medium heeft zijn verdienste. Misschien moet je het een volgende keer toch maar gewoon ambachtelijk doen met pen, papier en postzegel. Het kost wellicht meer moeite maar het heeft oneindig veel meer effect, en het doet de vrouw of man aan de andere kant tenminste voor even plezier.

Of misschien nog beter, zeg het gewoon persoonlijk als je iemand de komende maand al dan niet toevallig tegen het lijf loopt. En o ja, mocht ik je de komende maand niet tegenkomen: alvast een “Vrolijke Kerst en een Mooi 2017” gewenst!

Alles in Twitterland

1 miljoen! Tel het aantal volgers bij elkaar van de 14 Twitteraars die in dit boek vertellen over hun avonturen met het blauwe vogeltje en je zit er ruim over… Ben je een beginnende of een aarzelende twitteraar dan kan je heel wat leren van Geert Noels, Joke Van de Velde, Theo Francken, Marieke Vervoort, Eva Mouton, Luc Colemont, Michel Verschueren, Kristof Calvo, Ivan De Vadder, Youssef Kobo, Stefaan Lammertyn en Veerle Pieters.
Hun anekdotes, successen maar ook hun mindere ervaringen met met dit sociale medium geven je een stevige duw richting Twittersnelweg. Hun verhalen net als de vele praktische tips in “Alles in Twitterland” leren je hoe dit sociale medium te gebruiken, in te zetten en er zelfs van te genieten. Met Twitter is alles mogelijk. Wie er eenmaal aan begint zal net als deze 14 erg verschillende Twitteraars moeten toegeven: “Er is een leven voor en er is een leven na Twitter”

 

!Twitter-2

Tweet tenminste houdbaar tot… ?

Net als verse charcuterie, fruit of conserven hebben ook tweets een vervaldatum. Alleen staat het er niet in het vetjes op gedrukt zoals bij producten in de supermarkt. Tot hoe lang tweets ten minste houdbaar zijn, durft al eens te verschillen en hangt van een aantal factoren af. Onder andere van het uur waarop je een tweet post. Doe je dit na of voor een bepaald uur dan zal je tweet weinig effect hebben.

Tweets verstuurd ’s ochtends of in de vooravond lijken een langere houdbaarheid te hebben dan boodschappen die je na middernacht op de twittersnelweg zet. Ook het aantal volgers dat je hebt is bepalend voor de levensduur van je tweet. Want hoe meer volgers hoe groter de kans dat je tweet wordt verder gestuurd.  Gebeurt dit dan nog eens door een “influencer” met een behoorlijk aantal volgers dan verlengt de levensduur van je tweet uiteraard nog eens.

Doorgaans moet de levensduur van een tweet nochtans niet overschat worden. De meeste bronnen of statistieken schatten dat de gemiddelde tweet niet langer dan een twintigtal minuten meegaat.

Let wel, deze theorie gaat niet op wanneer je een beroemdheid bent of wanneer je tweet wordt opgepikt in de krant of op televisie… Dan blijft een tweet net iets langer in leven maar eeuwigheidswaarde zal een bericht van het blauwe vogeltje waarschijnlijk wel nooit hebben….

De nieuwsbrief is dood… Leve de nieuwsbrief*!

*op Twitter

Een nieuwsbrief in je inbox. Hoe vaak gebeurt het dan niet dat je sneller de delete-toets indrukt dan dat je verder scrolt?  Dit terwijl aan de andere kant iemand zich misschien veel moeite heeft getroost om zo’n newsletter samen te stellen. Twee keer verloren tijd eigenlijk. Zowel voor de samensteller als voor de ontvanger/deleter.

Zeker wanneer je als nieuwsbriefschrijver maar eens om de zoveel tijd én met veel moeite zo’n exemplaar in elkaar krijgt gebokst,. Erg jammer! Wil je regelmatig onder de aandacht komen en het tegelijk kort houden om je bestemmeling niet te vervelen, dan is Twitter zeker een mooi alternatief.

Beschouw het als microblogs of kleine (pers)berichtjes. OK, ze zullen wellicht niet allemaal worden opgepikt maar ze zullen de mogelijke bestemmeling ook niet enerveren… Het kost je als “nieuwsbrenger” in elk geval ook minder tijd en als je twittert doe je op veel regelmatigere basis bij potentiële belangstellenden alvast een belletje rinkelen. Zonder dat het stoort overigens. Want de ontvanger maakt in dat geval zelf wel uit of hij gaat kijken of niet en of hij je account volgt of niet.

Gewoon regelmatig posten en goeie, interessante én dus actuele content voorzien. De nieuwsbrief moet niet op de brandstapel, nee. Maar kap hem in stukken en zet elk deeltje apart op Twitter. Op termijn veel effectiever. Het kostte in elk geval al geen lange nieuwsbrief om dit even uit te leggen…